Ben Fenerbahçeliyim...
Ben Fenerbahçeliyim...
Bu ne demek biliyor musunuz?
Hiç düşündünüz mü Fenerbahçeli olmanın sebebini, anlamını...
Ben düşündüm, hem de çok düşündüm...
Okumak isteyen buyursun...
FENERBAHÇE AŞKI VE BU AŞKIN KAYNAĞI
Bir gün kendini bilmeye başlayınca insan, belki ilk söylediği kelimeler ve gözüyle gördüğü dünyada belli anılar vardır... Asla aklınızdan silinmez...
Benim en silinmeyen anım, babamın beni Fener maçına, numaralı tribüne, omzunda götürmesi ve 3 yaşını yeni doldurmuş bir kızın şaşkınlığıyla galip gelen bir Fenerbahçe... Ardından sevinç çığlıklarıyla gittiğimiz lunapark ve elektrikler kesilince Fener formasıyla tepesinde 2 saat kaldığımız Dönmedolap...
Arkadaşlarım kelebek, bahar şarkıları söylerken, ben “Kalemizde bir dev var, onun adı Schummaher, o bir insan değil ki yedi canlı bir panter” diye şarkılar söylerdim...
Genç kızlar sevgililerine ağlarken, ben kimse beni üzemez diye omuz silkerken, Fenerbahçe yenilince hüngür hüngür ağlardım, hala ağlarım...
Aradan yıllar geçiyor ama değişmeyen şeyler var...
Ben bugün Türkiye’nin en serbest platformu, en özgür irade bölgesi, taraftarın sitesi antu’da yazıyorum...
Yazmama izin verildiği için ve sizlere duygularımı anlatıp, sizlere Fenerbahçe sevgisini kendi dilimde okuduğunuz an yaşatabileceğimi düşündüğüm için...
Ben rengini belli eden biriyim...
Siz eğer Fenerbahçe spor klübünün en kritik maç döneminde Halep’e stad açılışına götürülüp, silahlı adamlar eskortunda maça çıkarılmasını hazmedebiliyorsanız, üzgünüm, ben buna tepkisiz kalamıyorum...
Yada federasyonu eleştiriyoruz, yöneticilerimiz ağır, zehir zemberek açıklamalar yapıyorlar. Devleti hiçe sayan bir federasyon olduğunu, devletin bu durumla mücadele edemediğini dile getiriyorlar. Ben adaleti arayan bir birey olarak, ailemden yada mensubu olduğum her türlü kurum, kuruluş, birlikten vs,vs,vs..., bağımsız özgür iradesi olan bir kişiyim. Sosyal demokrasiye inanmak benim tercihim ve Fenerbahçe’ye de zarar verdiğini düşündüğüm herhangi birşeye tepki vermekten de çekinmem. Korkmam çünkü korku ve endişe insanı zayıf yapar. Kötülük insanı zayıf yapar. Ben iyi niyetimle söyleyeceğimi söylerim... Bu da benim kalemim...
Benim rengim Türkiye Cumhuriyeti bayrağının kırmızı beyazı, Fenerbahçe’min sarısı lacivertidir. Ben renksiz değilim, ben tek renk de olamam... Sarı lacivert Kurtuluş’u okuyup da, daha 15 kişilik bir takımken Fenerbahçe, orada olan tek bir kişinin, milyonluk inacını biliyorum... O gün Fenerbahçe kurulduğunda, kimse bugünü bilmeden sevdi, gönül verdi... İngiliz komutanı yurdu işgal edince, onun arabasını Fenerbahçeliler kaçırıp, Atatürk’e götürdüler... Cepheye cephaneleri taşıdılar... Şehit verdiler... Futbolcuları hafta içi vatanı için savaşırken, ölmemek ve Fenerbahçe’nin maçında oynayabilmek için dua ederek yüzlerce kilometre yol gelip, üniformayı çıkarıp formalarıyla koştular... Nereden geldiğini bilmeyen nereye gideceğini bilemez... Bunları öğrendikten sonra ben nasıl anlamazdım ki Fenerbahçe’yi niye bu kadar sevdiğimi...
Öylesine büyük bir enerjiyle yıllar boyu bu aşk bugüne geldi ki, belki de günün birinde doğuracağım çocuğumun kanında canlanacak bu enerji... Büyük sevgiler hissedildilir. Bu aşkın var olduğunu anlamak için onu görmenize gerek yoktur... Bilirsiniz...
Fenerbahçe bu ülkenin en güzel parçalarındandır. Tıpkı sportmence yada gayri-sportmence eleştirdiğimiz diğer takımlar gibi... ben “Ne mutlu Türk’üm diyene” derken “Ne mutlu Fenerbahçe’liyim diyene” diyenlerdenim...
Aşığım ve aşkım için ölürüm...
Ben Fenerbahçeli olmayı öğrenmedim, bu öğrenilmez...
Çünkü ben Fenerbahçe’yim... Böyle doğdum, böyle öleceğim...
Herkesin yüzüncü yılını tekrar kutluyorum...
Sizlerle aynı sevgiyi paylaştığım için de gurur duyuyorum...
Bu ne demek biliyor musunuz?
Hiç düşündünüz mü Fenerbahçeli olmanın sebebini, anlamını...
Ben düşündüm, hem de çok düşündüm...
Okumak isteyen buyursun...
FENERBAHÇE AŞKI VE BU AŞKIN KAYNAĞI
Bir gün kendini bilmeye başlayınca insan, belki ilk söylediği kelimeler ve gözüyle gördüğü dünyada belli anılar vardır... Asla aklınızdan silinmez...
Benim en silinmeyen anım, babamın beni Fener maçına, numaralı tribüne, omzunda götürmesi ve 3 yaşını yeni doldurmuş bir kızın şaşkınlığıyla galip gelen bir Fenerbahçe... Ardından sevinç çığlıklarıyla gittiğimiz lunapark ve elektrikler kesilince Fener formasıyla tepesinde 2 saat kaldığımız Dönmedolap...
Arkadaşlarım kelebek, bahar şarkıları söylerken, ben “Kalemizde bir dev var, onun adı Schummaher, o bir insan değil ki yedi canlı bir panter” diye şarkılar söylerdim...
Genç kızlar sevgililerine ağlarken, ben kimse beni üzemez diye omuz silkerken, Fenerbahçe yenilince hüngür hüngür ağlardım, hala ağlarım...
Aradan yıllar geçiyor ama değişmeyen şeyler var...
Ben bugün Türkiye’nin en serbest platformu, en özgür irade bölgesi, taraftarın sitesi antu’da yazıyorum...
Yazmama izin verildiği için ve sizlere duygularımı anlatıp, sizlere Fenerbahçe sevgisini kendi dilimde okuduğunuz an yaşatabileceğimi düşündüğüm için...
Ben rengini belli eden biriyim...
Siz eğer Fenerbahçe spor klübünün en kritik maç döneminde Halep’e stad açılışına götürülüp, silahlı adamlar eskortunda maça çıkarılmasını hazmedebiliyorsanız, üzgünüm, ben buna tepkisiz kalamıyorum...
Yada federasyonu eleştiriyoruz, yöneticilerimiz ağır, zehir zemberek açıklamalar yapıyorlar. Devleti hiçe sayan bir federasyon olduğunu, devletin bu durumla mücadele edemediğini dile getiriyorlar. Ben adaleti arayan bir birey olarak, ailemden yada mensubu olduğum her türlü kurum, kuruluş, birlikten vs,vs,vs..., bağımsız özgür iradesi olan bir kişiyim. Sosyal demokrasiye inanmak benim tercihim ve Fenerbahçe’ye de zarar verdiğini düşündüğüm herhangi birşeye tepki vermekten de çekinmem. Korkmam çünkü korku ve endişe insanı zayıf yapar. Kötülük insanı zayıf yapar. Ben iyi niyetimle söyleyeceğimi söylerim... Bu da benim kalemim...
Benim rengim Türkiye Cumhuriyeti bayrağının kırmızı beyazı, Fenerbahçe’min sarısı lacivertidir. Ben renksiz değilim, ben tek renk de olamam... Sarı lacivert Kurtuluş’u okuyup da, daha 15 kişilik bir takımken Fenerbahçe, orada olan tek bir kişinin, milyonluk inacını biliyorum... O gün Fenerbahçe kurulduğunda, kimse bugünü bilmeden sevdi, gönül verdi... İngiliz komutanı yurdu işgal edince, onun arabasını Fenerbahçeliler kaçırıp, Atatürk’e götürdüler... Cepheye cephaneleri taşıdılar... Şehit verdiler... Futbolcuları hafta içi vatanı için savaşırken, ölmemek ve Fenerbahçe’nin maçında oynayabilmek için dua ederek yüzlerce kilometre yol gelip, üniformayı çıkarıp formalarıyla koştular... Nereden geldiğini bilmeyen nereye gideceğini bilemez... Bunları öğrendikten sonra ben nasıl anlamazdım ki Fenerbahçe’yi niye bu kadar sevdiğimi...
Öylesine büyük bir enerjiyle yıllar boyu bu aşk bugüne geldi ki, belki de günün birinde doğuracağım çocuğumun kanında canlanacak bu enerji... Büyük sevgiler hissedildilir. Bu aşkın var olduğunu anlamak için onu görmenize gerek yoktur... Bilirsiniz...
Fenerbahçe bu ülkenin en güzel parçalarındandır. Tıpkı sportmence yada gayri-sportmence eleştirdiğimiz diğer takımlar gibi... ben “Ne mutlu Türk’üm diyene” derken “Ne mutlu Fenerbahçe’liyim diyene” diyenlerdenim...
Aşığım ve aşkım için ölürüm...
Ben Fenerbahçeli olmayı öğrenmedim, bu öğrenilmez...
Çünkü ben Fenerbahçe’yim... Böyle doğdum, böyle öleceğim...
Herkesin yüzüncü yılını tekrar kutluyorum...
Sizlerle aynı sevgiyi paylaştığım için de gurur duyuyorum...
